Van Amsterdam naar Brisbane
een goed voorbereide sprong Down Under

Emotioneel komt er zoveel op je af. Je hele basis valt weg. Ga je op vakantie, dan denk je nog: ‘we komen steeds dichter bij onze vakantiebestemming’. Tijdens onze reis dachten we vooral: ‘we vliegen steeds verder weg van alles wat vertrouwd is’. Een stukje uit onze eerste email vanuit Australië voor alle achterblijvers in Nederland. Wij schreven dit alweer een jaar geleden, een week nadat we die grote sprong namen om een levensdroom in vervulling te laten gaan.

Het was een lang gekoesterde wens van ons om al het vertrouwde achter ons te laten voor een verrijkende ervaring in het buitenland. Niet uit onvrede over ons leven in Nederland. Integendeel, wij waren er erg gelukkig en hadden alles: huisje in Amsterdam, allebei een goede baan, park met speeltuin om de hoek voor onze dochter, lieve vrienden en familie. Toch begon het bij ons te kriebelen. Hoe zou het zijn om weer eens helemaal bij nul te beginnen, zonder alle vanzelfsprekendheden,  in een compleet andere omgeving, wij met z’n drietjes? Niet per sé voor altijd, maar in principe voor een jaartje of vijf. Na een paar jaar van rondkijken in de wereld, viel onze keuze uiteindelijk op Australië.

We wilden niet vanuit een ‘nu-gevoel’ de spullen pakken en vertrekken, om vervolgens met hangende pootjes weer terug te komen. Een goed visum vonden wij dan ook de belangrijkste voorwaarde voor ons avontuur. De procedure is flink en duurde in ons geval zo’n vijftien maanden. Het vergt veel inzet en geduld, veel papierwerk en de nodige tests. Australië is wat dat betreft niet het gemakkelijkste land. Veel mensen die de wens delen, haken bij dit vooruitzicht af. Onze ervaring is dat de wil wel heel sterk moet zijn. Wij hebben er bewust voor gekozen om een emigratiebureau in te schakelen. In die bureaucratische en complexe wereld rondom emigreren is het tijdrovend en vaak frustrerend om zelf de weg te vinden. Dat merkten we op uit de vele verhalen op emigratieforums. Door te kiezen voor een gespecialiseerd bureau liep de procedure door, terwijl wij ons konden blijven richten op onze dagelijkse routine en het langzamerhand informeren en voorbereiden van alle naasten. De migratie-agente gaf ons een lijst van alles wat wij moesten aanleveren, wanneer en hoe.  Dit scheelde ons veel stress en tijd. En als we om wat voor reden dan ook geen visum konden krijgen, dan hadden we tenminste ons oude leventje nog. Tijdens de eerste informatiebijenkomst van Live Downunder, destijds nog The Immigration Group, viel ook de prijs voor de diensten ons mee. Hetzelfde bedrag ben je kwijt aan een uitgebreide gezinsvakantie in Australië. Dus dachten wij: als we er voor hetzelfde geld jaren kunnen wonen, dan is dat het zeker waard.

Vertederde-Emmy-bij-wallaby

Aankomst opa en oma

Maxime-en-Emmy-buiken-uit

Wij gingen direct voor een permanente verblijfsvergunning. De gedachte om voor twee jaar te ‘mogen’ en vervolgens alsnog die lange weg van papieren en onzekerheid te moeten volgen, sprak ons niet echt aan. De migratie-agente adviseerde ons twee routes te proberen, voor zowel de Skilled Visa als de Family Sponsored Visa dankzij een naast familielid in Australië. Uiteindelijk kregen wij in maart 2006 het verlossende antwoord: de laatste route leverde ons de visa op om ons met een vaste verblijfsvergunning per juli 2006 aan de andere kant van de wereld te vestigen.

Met de visa op zak volgde toch nog een grote sprong in het diepe. We verkochten onze inboedel in rap tempo, zetten de belangrijke spullen op de boot naar Australië. We leverden onze ontslagbrief in en bewaarden alle opgespaarde vakantiedagen met behoud van loon, voor de eerste maanden in ons nieuwe thuisland. Wij vertrokken op 1 juli, na een intensief afscheid van vrienden en familie. We prijsden ons gelukkig met ongelofelijk veel steun vanuit die dierbare omgeving. We hebben de anderhalf jaar die aan ons vertrek vooraf gingen, ook echt gebruikt om met iedereen te laten wennen aan het idee. Je verandert namelijk niet alleen het leven van jezelf. Je kiest niet alleen voor een ander leven voor je kind(eren). Je kiest ook voor een tijd waarin familie en vrienden jullie gezin moeten missen, de momenten samen, het fysieke delen in elkaars leven. De relaties veranderen voorgoed. Door dit vooraf goed te bespreken en verwerken, werden we met een traan én een lach uitgezwaaid. Dat het in principe niet voor altijd is, scheelt natuurlijk ook.

Inmiddels zijn wij een jaar verder. De eerste tijd was pittig. Je kunt vooraf een plan hebben gemaakt, maar of alles loopt zoals je verwacht? Het geluk was steeds met ons op het moment dat het er echt om spande. Bij het vinden van een huisje, vervoer en werk. Met in de tussentijd alle regelzaken zoals ziektenkostenverzekering, telefoon, bankrekening en sofinummers. In ons geval met een jetlag die langer duurde dan ons lief was. Maar steeds voelden we heel sterk: het gaat ons lukken! Met geduld, vertrouwen, positiviteit en vooral ons team. Na de duik in het diepe spoelden we uiteindelijk aan. Na vier maanden verhuisden we naar ons tweede adres in Brisbane. Het huis waar wij nu nog wonen, ons thuis. Het werk gaat goed. Onze dochter is net vier geworden. Ze is in een jaar volledig tweetalig geworden, ook dankzij haar twee dagen op het kinderdagverblijf. Ze geniet van het buitenleven, de vrijheid. En ‘s avonds wordt ze regelmatig voorgelezen door oma’s uit Nederland, via telefoon en webcam. Op dezelfde manier praat ze bij met haar Hollandse vriendjes en vriendinnetjes, waardoor die oude wereld toch nog heel dichtbij lijkt. Het contact met Nederland lijkt zelfs intenser dan voorheen. We zorgen er dan ook voor dat het thuisfront tot in detail op de hoogte blijft, via uitgebreide nieuwsbrieven met foto’s. 
 
Voor 2008 staat een reis naar Nederland op de agenda, na een kleine gezinsuitbreiding aan onze kant. We kijken nu al uit naar de gatenkaas, de karnemelk en de Hema.